Τα
τελευταία χρόνια, βλέπουμε και ακούμε
πολλά δυσάρεστα. Υπήρξαν και κάποια
διαλείμματα, όπου προσπάθησαν να μας
πείσουν ότι σωθήκαμε αλλά τελικά
αποδείχθηκε ότι δεν ήταν καθόλου έτσι.

Καθημερινά
πρωταγωνιστεί η αδικία (παραδόξως η
λέξη αυτή δεν χρησιμοποιείται με τη
συχνότητα που θα έπρεπε από τα κέντρα
αποφάσεων και τα ΜΜΕ) λες και δεν είναι
τουλάχιστον, κοινωνικά άδικο να αυξάνεται
ραγδαία η ανεργία και η μετανάστευση,
να μετατρέπονται οι μισθοί σε μισθούς
πείνας, να μειώνονται οι συντάξεις, να
μπαίνουν λουκέτα σε επιχειρήσεις, να
γονατίζει η ελληνική οικογένεια από τα
χαράτσια και τους φόρους και να αισθάνεται
ανασφαλής και προσβεβλημένος ένας λαός
ολάκερος.

Συνδημότισσες
και συνδημότες, φίλες και φίλοι,

Τον
τελευταίο χρόνο η οικονομική κρίση και
ο περιορισμός των κρατικών δαπανών
οδήγησαν  δημόσιες υπηρεσίες,
επιχειρήσεις κοινής ωφελείας και
οικονομικής ανάπτυξης να μείνουν είτε
χωρίς επαρκή προσωπικό, είτε χωρίς
κτιριακές υποδομές, με αποτέλεσμα άλλες
να υπολειτουργούν, και άλλες συγχωνευόμενες
να αποχωρούν από τον τόπο όπου λειτουργούσαν
για χρόνια.

Είναι
άδικο και παράλογο, η πολιτεία που, με
τη πρόσφατη διοικητική μεταρρύθμιση,
δημιούργησε διευρυμένους, άρα μεγαλύτερους
δήμους, τώρα να τους «αποψιλώνει» από
απαραίτητες υπηρεσίες δημιουργώντας
τεράστια προβλήματα στους πολίτες.

Η
αποψίλωση της ελληνικής περιφέρειας
από υπηρεσίες και δομές δεν συμβάλλει
πραγματικά, ούτε κατά το ελάχιστο στην
προσπάθεια αντιμετώπισης των δομικών
προβλημάτων της ελληνικής οικονομίας.

Μόλις
πριν από λίγες μέρες η Επιτροπή Περιφερειών
της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποφάσισε να
ζητήσει από την Κομισιόν να ενισχύσει
τις δημόσιες επενδύσεις μέσω των 
Τοπικών και Περιφερειακών Αρχών, κάτι
που αποδέχθηκε και ο Πρόεδρος της
Ευρωπαϊκής Επιτροπής Μπαρόζο.
Το γεγονός αυτό αποδεικνύει ότι, οι
προηγμένες
κοινωνίες και κράτη ακολουθούν τον
αντίθετο δρόμο από αυτόν που ακολουθούμε
στην Ελλάδα. Εδώ εκτός από τις καταργήσεις
υπηρεσιών στη επαρχία και οι (κάθε
είδους) πόροι των Δήμων μειώθηκαν κατά
53% σε σχέση με αυτούς του 2008 και με το
νέο Μνημόνιο οι ήδη μειωμένοι πόροι
μειώνονται εκ νέου.

Το
παράδειγμα που ανέφερα, της ενίσχυσης
μέσω των τοπικών αρχών της περιφέρειας
που προωθείται στην Ε.Ε αποδεικνύει
ότι, επιλέγουν σε περιόδους κρίσης να
ενισχύουν την Αυτοδιοίκηση με πόρους
και αρμοδιότητες. Το κάνουν γιατί
γνωρίζουν ότι με τον τρόπο αυτό ενισχύουν
τις τοπικές κοινωνίες και τους πολίτες
που χρειάζονται υποστήριξη και φροντίδα.

Τα
παραπάνω μας βοηθούν να αντιληφθούμε
ότι, οι υπηρεσίες στην επαρχία και η
Ελληνική Τοπική Αυτοδιοίκηση, δεν
αποτελούν μέρος του προβλήματος αλλά
μέρος της λύσης τους.

Η
αποψίλωση της ελληνικής περιφέρειας
από υπηρεσίες και η μείωση στα λειτουργικά
της Τ.Α θα υποβαθμίσει περαιτέρω το
επίπεδο παροχής υπηρεσιών προς τον
πολίτη και θέτει σε άμεσο κίνδυνο βασικές
υπηρεσίες και λειτουργίες προς τους
πολίτες.

Μόνο,
η απομάκρυνση του Καταστήματος του ΙΚΑ
θα αναγκάσει αμέτρητους κατοίκους
της Αλμωπίας (ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι
του οργανισμού) να μετακινούνται στην
Έδεσσα. Αυτή η μετακίνηση, αυτά τα
χιλιόμετρα μεταφράζονται σε ταλαιπωρία,
έξοδα μετακίνησης και χαμένες εργατοώρες.

Ακούμε
συνεχώς, το επιχείρημα περί περιορισμού
εξόδων
και εξορθολογισμού του κράτους, ακόμη
και εντελώς απλά να το σκεφτούμε, δηλαδή
να δούμε τα μηνιαία έξοδα
λειτουργίας του υποκαταστήματος του
ΙΚΑ σε αντιστάθμισμα με την εξυπηρέτηση
των αμέτρητων ασφαλισμένων και
συνταξιούχων του συγκεκριμένου ταμείου,
(δηλαδή την πραγματική παραγωγή έργου)
θα αντιληφθούμε ότι, δεν επιτυγχάνεται
κανένας εξορθολογισμός του κράτους με
το κλείσιμο του συγκεκριμένου
υποκαταστήματος. 

Πιστεύω
ότι όλοι εδώ σήμερα, έχουμε επίγνωση
της κατάστασης που διέρχεται η χώρα
μας, και όλοι μας (άλλοι περισσότερο και
άλλοι λιγότερο) βιώνουμε στην καθημερινότητά
μας την οικονομική κρίση και τα
αποτελέσματα των μέτρων που παίρνονται
στο βωμό της σωτηρίας της χώρας. Ως
υπηρέτες της Τ.Α είδαμε, βλέπουμε και
καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τις
ατέλειες και τις δυσλειτουργίες του
Καλλικράτη.

Όλα
αυτά δεν είναι μεμονωμένα προβλήματα
και ούτε είναι ξεκομμένα από τους λόγους
που επιβάλουν τη σημερινή αυτή συνάντηση.

Όλοι
μας βλέπουμε και ζούμε την αδικία, γι
αυτό σήμερα, δεν αρκεί να προβληματιζόμαστε,
να ανησυχούμε ή και να αγανακτούμε με
όσα γίνονται γύρω μας. Σήμερα, περισσότερο
από κάθε άλλη φορά, πρέπει να προστατέψουμε
με κάθε τρόπο και μέσο τον τόπο, την
κοινωνία, τους συμπολίτες μας. Είμαι
πεπεισμένος ότι υπάρχει μόνο ένας
δρόμος, ένας τρόπος για να αναχαιτίσουμε,
για να προλάβουμε τη
συντελούμενη υποβάθμιση του τόπου μας
με την κατάργηση σημαντικών υπηρεσιών
και θεσμών.

Ο
δρόμος και αυτός ο δρόμος είναι που
οδηγεί στην πραγματική και ουσιαστική
συνεργασία και συνέργεια όλων μας. Του
δήμου, της περιφέρειας, των βουλευτών,
των συλλόγων, οργανισμών, φορέων και
των πολιτών.

Συνεργασία
και συνέργεια με συγκεκριμένους στόχους,
δράσεις (μεταξύ των οποίων δεν αποκλείονται
και οι δυναμικές κινητοποιήσεις) και
με καίριες παρεμβάσεις στα κέντρα λήψης
των αποφάσεων. Ένας συλλογικός αγώνας
φυσικά απαλλαγμένος από όλα αυτά που
διχάζουν τις κοινωνίες και ακυρώνουν
πολλές φορές τις κοινές προσπάθειες.

Όλοι
αντιλαμβανόμαστε τη σοβαρότητα του
προβλήματος που πρέπει να αντιμετωπίσουμε
και όλοι ξέρουμε ότι, μόνο ενωμένοι
μπορούμε να τα καταφέρουμε. Το καλό της
Αλμωπίας και το μέλλον του τόπου μας,
είναι πάνω από όλα, γι’ αυτό είμαι
βέβαιος ότι, στην κοινή μας προσπάθεια,
στον δύσκολο αγώνα μας μικροπολιτικά,
παραταξιακά και ατομικά συμφέροντα δεν
πρόκειται να υπάρξουν.

Σήμερα
είμαστε εδώ για να συζητήσουμε διεξοδικά,
να αναζητήσουμε σε βάθος και να
καταλήξουμε σε ένα πλάνο δράσεων. Να
θέσουμε χρονοδιάγραμμα με τις πρώτες
απαραίτητες ενέργειες και να ετοιμαστούμε
για τις επόμενες.

Πιστεύω
ακράδαντα ότι, όσοι περισσότεροι
συμμετέχουμε σε αυτόν το δύσκολο αγώνα,
τόσες περισσότερες είναι και οι
πιθανότητες επιτυχίας.

Δυστυχώς,
ζούμε τις μέρες όπου οι αριθμοί κυριαρχούν.
Οι άνθρωποι, οι ζωές μας οι ίδιες και η
ελληνική περιφέρεια έρχονται πλέον
(στην καλύτερη περίπτωση) σε δεύτερη
μοίρα. Σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα,
η αναλγησία και η αδικία μεταμορφώθηκαν
σε μέτρα που πρέπει να παρθούν.

Οι
επιλογές μας συνδημότισσες και συνδημότες
είναι ελάχιστες. Συγκεκριμένα δύο, η
απάθεια ή ο συλλογικός αγώνας. Είμαστε
εδώ γιατί απορρίπτουμε την πρώτη επιλογή
και είμαι βέβαιος ότι σήμερα, όλοι μαζί,
και σε πλάνο δράσης θα καταλήξουμε. Και
χρονοδιάγραμμα θα θέσουμε, και θα
σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων.